Mijn bevallingsverhaal; bevallen in Turkije

Zo, de kraamweek zit er op. Onze kleine man is vandaag precies een week oud. Ik moest de eerste dagen erg wennen aan het moederschap, vandaar dat ik de blog en social media even volledig met rust liet. Het gaat met de dag beter, dus werd het ook tijd om mijn bevallingsverhaal met jullie te delen. En ik moet bekennen, het ging zo snel, dat ik mij ook echt niet alles meer kan herinneren.

De dag voor de bevalling

Schoonfamilie over de vloer

Als je mij volgt op instagram, dan weet je dat een paar dagen voor de bevalling ineens de schoonfamilie op de stoep stond. Op zich is dat hier best gebruikelijk. Ze kwamen om te helpen. Je hebt hier namelijk geen kraamzorg en omdat veel mensen hier met een keizersnede bevallen, is alle hulp welkom. Ik vond het verschrikkelijk. Het waren hele lieve mensen, maar jeetje wat druk. Hoogzwanger, een huis vol met mensen, plus ook nog twee kleine kinderen. Gelukkig kwam er, de dag voor de bevalling, een einde aan. Dinsdagavond, 17 december, vertrokken ze weer naar hun woonplaats. Dinsdag overdag zijn we nog even met zijn allen op pad geweest, ik denk dat we wel een uur of vier lekker hebben rondgelopen. Ik had echt nog nergens last van.

Mijn moeder is er!

Mijn schoonfamilie vertrok, zoals ik al zei, dinsdagavond weer naar huis. Die dinsdagavond kwam ook mijn moeder! Ik keek daar zo naar uit. Het was al die tijd toch maar afwachten of ze er bij kon zijn, dus dit was echt heel fijn. Mijn moeder en ik hebben die dinsdagavond nog een paar uur heerlijk spulletjes uitgepakt en de babykamer helemaal netjes gemaakt. Ik had op zich nog nergens last van. Ja, een beetje bloed en slijmverlies, maar ik had de dag ervoor ook gynaecologisch onderzoek gehad, dus ik besteedde daar eigenlijk niet echt aandacht aan.

De bevalling

Het begin

In de nacht van dinsdag op woensdag kreeg ik ineens behoorlijk wat krampen. We lagen al lang en breed in bed, maar ik kon er echt niet van slapen. Ik denk dat de krampen rond een uurtje of 2 begonnen. Overigens kon ik deze nog redelijk opvangen hoor, het voelde ook echt nog niet als weeën. Meer een vervelend gevoel onderin. Tot een uur of half 4.

De krampen kwamen toen rond de 3-4 minuten, en duurde ongeveer een minuut. Ik had zo’n weeënteller op mijn telefoon, die gaf al snel aan dat ik naar het ziekenhuis moest. Toch twijfelde ik nog steeds. Ja, het deed best zeer, maar het was ook best uit te houden. Maar niet snel daarna kwamen ze steeds vaker achter elkaar, en werden ze wat steviger. Ik wist wel dat dit weeën moesten zijn, dus ik gaf opdracht aan mijn man om het ziekenhuis te bellen. Dit moet rond 4 uur geweest zijn

Naar het ziekenhuis

Rond 5 uur waren we in het ziekenhuis. Echt exact de tijden weet ik niet meer, dus het kan best een kwartiertje eerder geweest zijn. Ik kreeg in het ziekenhuis meteen een kamer, ook werd meteen mijn ontsluiting gecontroleerd.. 2 cm vertelde de verpleegster. Ik kon echt wel janken, want dit ging nog heel, heel lang duren. Daarna werd ik meteen aan de CTG gelegd, iets wat ik verschrikkelijk vond. De enige manier hoe ik namelijk mijn weeën op kon vangen, was op mijn hurken. En stiekem eigenlijk nog het liefste op de wc. Gelukkig werd ik al snel afgekoppeld van de CTG, en werd ik weer getoucheerd.. 6 centimeter. Ik vraag mij nog steeds of die eerste verpleegster wel de waarheid sprak, met haar 2 cm. Of het moet echt gewoon zo snel gegaan zijn.

Het kan nog veel sneller..

Mijn eigen gynaecoloog werd gebeld door het ziekenhuis, en hij was er al snel. Ook hij toucheerde mij, en ja hoor, 9 centimeter. Ik kreeg weeënopwekkers, wat ik trouwens nog steeds niet snap. Als het al zo snel ging, waarom dan ook nog de opwekkers er bij. Maar op dat moment interesseert het je niet.

Ik weet dat mijn gynaecoloog vertelde dat de baby nog heel hoog zat, en als ik wilde, ik al mee mocht persen bij elke wee. En wat voelde dat lekker zeg, haha. Nooit gedacht dat ooit te zeggen, maar ik vond het mee persen het lekkerste van de hele bevalling. Ook deze fase ging snel, want ik kreeg de keuze om mee te persen op mijn eigen kamer, of in de bevalkamer. Ik koos voor mijn eigen kamer, maar na twee keer mee persen, moest ik ineens met spoed mee naar de bevalkamer. Lekker joh, zitten in een rolstoel, terwijl er al bijna iets tussen je benen hangt.

Ook in de bevalkamer ging het echt enorm snel. Op 18 december 2019, om 07:37, zijn wij trotse ouders geworden van Aslan. Hij was bij geboorte 2955 gram en 48 centimeter. Klein, maar gelukkig niet zo klein als dat ze dachten!

Uiteindelijk ben ik, in de bevalkamer, binnen een half uur bevallen, kwam de placenta, kreeg ik een paar kleine hechtinkjes en was ik weer terug op mijn eigen kamer. Ik sprak mijn gynaecoloog een paar dagen geleden, die mij zelfs bedankte voor de fijne bevalling, haha. Toch even een fijn schouderklopje. Alles bij elkaar heeft de bevalling zelf ongeveer 2,5-3 uur geduurd, en ben ik er zonder kleerscheuren vanaf gekomen. Toch beste een prestatie, denk ik!

Hoe kijk ik terug op mijn bevalling

Uiteraard heel positief. Ik kan mij geen enkel moment herinneren, dat ik echt heel veel pijn gehad heb. Maar, doordat alles zo snel gegaan is, ben ik ook echt heel veel kwijt. Dat laatste vind ik best wel jammer. Misschien had ik het toch wel iets bewuster mee willen maken. Maar ik ben mij ook zeer bewust dat ik niet mag klagen, en dat doe ik dan ook niet. Ik besef me heel goed, dat ik echt gezegend ben met alles. Dat mijn moeder op tijd was, dat mijn bevalling perfect ging en dat we een prachtige zoon hebben! Meer kon ik niet op hopen!


Hoe waren jouw bevallingen? Deel jouw bevallingsverhaal hieronder in een reactie of op op facebook!


 

MamaInHetBuitenland

Mijn naam is Larissa, 25 jaar en blogger op mamainhetbuitenland.nl. Een lifestyle en mama blog. Ik ben deze blog begonnen, omdat ik een paar weken geleden officieel geëmigreerd ben. Ype, tijdens mijn zwangerschap. Het doel van de blog is om te laten zien hoe mijn leven er uitziet als Nederlandse mama in het buitenland. Mijn ervaringen delen. Dingen waar ik tegen aanloop. En ook gewoon om af en toe even van mij af te schrijven.!

5 gedachten over “Mijn bevallingsverhaal; bevallen in Turkije

  • 25 december 2019 om 11:25
    Permalink

    Wat herkenbaar! Ik ben van Yinthe bevallen in ruim 3 uurtjes. Om 2.15u braken mijn vliezen en om half 6 was ze er. Kan me op sommige punten ook heel weinig herinneren omdat het zo snel ging. Maar wat fijn dat alles zo soepel verliep en dat je moeder er is. Geniet er van!

    Beantwoorden
    • 25 december 2019 om 11:43
      Permalink

      Aah, fijn dat dat herkenbaar is. Misschien dat het, voor het brein, gewoon te snel gaat dan ofzo, geen idee. Jouw bevallig klinkt ook als een fijne bevalling! Bedankt in ieder geval en inderdaad, ik ben heel blij met mijn mama!

      Beantwoorden
  • 25 december 2019 om 11:50
    Permalink

    Hoi Larissa,

    Wat een mooi en bijzonder verhaal. En wat prachtig dat je moeder erbij was. Bij mij vergelijkbare bevallingen van dochter en zoon. Beide voelde ik ’s morgens dat het een andere ochtend was dan andere…En de hele dag een beetje doorgerommeld tot ’s avonds de weeën écht begonnen. De één ’s nachts 1.58 uur geboren en de jongste 3.00 uur.
    Heerlijk dat je zo’n mooie bevalling hebt gehad,en dan ook nog met je mams…geniet van de kleine man en al het mooie om je heen. En ik wens je een hele fijne tijd met alle dierbare om je heen. O ja….nog hele fijne Kerstdagen en een heel mooi 2020.😘

    Beantwoorden
  • Pingback: Waarom ik het bloggen een beetje vergeten was | Mama In Het Buitenland

  • Pingback: 5 verschillen tussen een bevalling in Nederland en Turkije | Mama In Het Buitenland

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.